Olsok-feiring på sundag

Olavs-tradisjonen har prega folk og kultur her til lands. Minnedagen for Heilag-Olav nærmar seg, og vi feirar den fk sundag som patronsfest for kyrkjelyden vår.

Gulatingslova seier at «det er det fyrste i lovene våre at me skal bøygja oss mot aust og beda til den heilage Krist um godt år og fred og um at me må halda landet vårt bygt og ha landsdrotten vår lukkeleg. Han vere vår ven og me hans og Gud ven til oss alle.» Under denne kulturen ligg tanken om eit samfunn oppretta av Gud til folket sitt beste.

Slik tale skurrar i mange moderne øyre. Menneske har lagt seg til andre normer enn dei gudgjevne, og vi er vitne til eit aksellererande sedskifte: Ny verdisetjing for mennesket, ny målestokk for framgang, ny rangordning i samfunnet, nytt syn på kjønnsroller. Det merkast i lovverket og det merkast på tenkjemåte og levemåte. Det er ikkje lenger sjølvsagt at søndagen er Herrens dag. Ikkje lenger sjølvsagt at maten er Guds velsigning. Det opplyste mennesket vil vere sin eigen herre, sjølvbestemt og med full sjølvråderett.

Sedskiftet frå Heilag-Olav si tid er sett i revers. Vi må vere dei fyrste til å innsjå det og dei fyrste til å leve motkulturelt. Difor feirar vi olsok-messe. Velkomen i kyrkja sundag kl. 11.

Stor dag i St. Olav

Med Peters store fiskefangst i sentrum feira St Olav messe sist søndag. Med storinnrykk av vener frå sør og aust, og med opptak av nytt medlem.

Dagmar Sofia Sunniva vart krismert av biskop Roald Nikolai i nærver av ei fullsett kyrkje. Denne sundagen vart vener og kolleger frå fleire kyrkjelydar på Sunnmørs-besøk, så vi hadde fr Asle Ambrosius frå Oslo som predikant, fr Olav Paulinus frå Bergen som liturg med diakonoppgåver, kantor Anne Gunn som organist og fr Lauritz Elias som kantor.

Ikkje rart at både den nykrismerte og forsamlinga smilte som sola. Endeleg ei tid igjen då vi kan reise mellom kyrkjelydane og ikkje måtte halde att på antal som slepp inn i kyrkja.

«Heretter skal du fanga menneske,» var Jesu svar til Simon Peter. Den fangst-arten held fram også i vår generasjon.

Apostolisk suksesjon – aposteldagen

Då Peter viste at han ikkje duger som fiskar, kunne Jesus bruke han. Jesus viste han tillit og gav han ny sjølvinnsikt. Jesus tok båten hans ibruk, og deretter heile mannen.

Sjølvinnsikt er verdifulle saker. Og fårleg når ho ikkje er grunna i realitetar.

Historia om fiskarane på Gennesaretsjøen og deira liv, er universell. Det handlar om å velje etterfylgjarlivet istadenfor det sjølvsikra. Etterfylgjaren sin tryggleik avslører Peter: «På ditt ord, Herre!»

Her startar apostolisk suksesjon. Biskopar og prestar har arva apostelen sitt oppdrag. Og alle kristne er kalla til å tru som apostlane. Kyrkja er ’up to date’ berre når ho står i denne suksesjonen.

I etterfylgjinga finst også velsigninga. Peter betalte med sitt liv for lydnaden. I ditt og mitt tilfelle er prislappen enno open. Men det gjeld om å vere i apostolisk suksesjon.

Vel møtt til messe i St Olav kyrkje sundag kl. 11.

Persok

Apostlane Peter og Paulus leid martyrdøden i Rom under keisar Nero på 60-talet. Peter krossfest på ein arena ved Vatikanet, med hovudet ned. Paulus halshoggen, sidan han var romersk statsborgar.

Over Peters grav står Peterskyrkja. Over Paulus’ grav kyrkja San Paoli fuori le mura.

To hundre år seinare vart deira jordiske levningar førte til San Sebastian-katakombene den 29. juni, som har blitt deira felles minnedag. Difor feirer vi Persok komande sundag.

Dei gav opp alt og fylgde Jesus, heilt inn i martyrdøden. Apostlane som fekk i oppdrag å vere menneskefiskarar, vart Kyrkja sin grunnvoll. For oss som vil tru som dei, gjeld både formaningane og lovanden:

Ro båtane iland! Gå frå alt som held tilbake! Og Han er med alle dagar så lenge verda står.

Velkomen til messefeiring i Togkapellet, Åndalsnes, sundag 27. juni kl. 12.

Den bortkomne sonen sin sundag

I forteljinga om mennesket går frelsesvegen ’nedenom og hjem’. I Skrifta finst fleire frelsar-personar, som Abel, Isak, Josef, Moses, David. Felles er at dei må lide urett og ta skulda. Slik vert dei redda som gjorde dei vondt.

Den bortkomne sonen går ’nedenom og hjem’.

Alle desse peikar fram mot Frelsaren, Jesus. Han vert gjort til ein bortkomen son. Menneska ville drepe han, men han overlevde.

Han seier slik Josef sa til brørne sine i Egypt: “Eg er Jesus, bror dykkar, som de selde. Men Gud ville berga liv, difor sende han meg føre dykk.Då kan vi berre svare: “Vi har synda mot Himmelen og mot deg og er ikkje verde å kallast brørne dine lenger.”

Men istadenfor skammekrok og fengselscelle vert det festmåltidet. Gud vende det vonde til det gode. Forstå det den som kan. Sæle er dei som er innbedne til bryllaups hjå Lammet!

Velkomen til messe i St Olav kyrkje sundag kl. 11.

Guds gjestebod

Kvar er skatten din?

Gud gjer ikkje skilnad på folk når han innbyd til sitt rike.  Menneskefantasien skaper skiljelinjer, Gud er raus. Ikkje skilnad på jøde og grekar, ikkje på træl og fri, ikkje på mann og kvinne. Men han pålegg oss ikkje å ha andre gudar attåt han.

Skattane dine kan bli dine avgudar. Dei beste ting i livet kan bli det. Dei avslører kvar skatten din er. Ikkje at ein meiner å seie nei til Gud. Men når skatten er ein annan stad, kjem Gud lenger ned på lista.

Jesus seier: ”Kom, no er alt ferdig!” Dei som tek imot invitasjonen til Guds rike, svarar: ”Herre, eg er ikkje verdig til at du går inn under mitt tak. Men sei berre eit ord, så vert sjela mi lækt.” 

Denne sundagen held vi messe i Innvik kyrkje i Nordfjord. Velkomne kl. 11.

Kling no klokka, ring og lokka

Sist helg fekk St Olav kyrkje montert sitt eige klokketårn. Rettnok innandørs, med ei staseleg klokke som har fått namnet Sigmund etter gjevaren, Sigmund Rypdal på Hønefoss.

Klokka hang på eit cellulose-bruk på Eidsvold til 1965 og varsla måltid, pausar og arbeidstid. Seinare har klokka varsla andakter for turistar i eit hyttefelt i Brumunddal, og no altså i St Olav.

Sigmund er eit staseleg namn høveleg for ei kyrkjeklokke. Det norrøne namnet tyder ’siger’ og ’vern’.

«Gud vere takk, som gjev oss siger ved vår Herre Jesus Kristus.» (1Kor 15,57)

«Du er mitt skjold og vern, eg ventar på ditt ord.» (Ps 119,114)

Klokketårnet er teikna av kunstnaren Magne Viggo Kristiansen. Han har også skore ut i tre dua som prydar tårn-toppen. Vemund Øiestad har hovudæra av det presise snekkararbeidet som har framskaffa tårnet. Begge to har verkstadane sine i Stryn.

Kyrkjeklokka vil verte vigsla ved ei messe etter sommarferien..

Evangelium for rike?

«Du skal itte få ein dag i mårå,» seier Jesus til den rike mannen. Vi er rike. Vi har sikra framtida vår med verdas største pengefond. Finst det evangelium for rike?

Der er ein avgrunn i livet, ein som ingen menneske kan kome over: Avgrunnen mellom det å leve av rikdom og å leve av miskunn. Den som ikkje treng miskunn, gir det heller ikkje. Den sjølvforsynte er på feil side av avgrunnen. Og det gis ikkje eit da capo.

Evangeliet er at Lasarus stadig forkynner at «Gud er min hjelpar». Gud spør etter menneske som lever av miskunn. Den er von for den som oppdagar Lasarus og vender om til Gud.

Idag er nådens tid. Vel møtt i St Olav kyrkje sundag kl. 11.

Les Lukas 16,19-31.

Sundag Trinitatis

Gud er éin. Han er Faderen som føder Sonen, Sonen som er fødd av Faderen, og Anden som går ut frå Faderen.

Han er Abrahams, Isaks og Jakobs Gud. Den levande, Han som møtte Moses i den brennande tornebuska. Han som profeten Jesaja og apostelen Johannes såg på kongsstolen i himmelen. Han som ved Anden vil bu i våre hjarte for å vitne med vår ånd at vi er Guds born.

Denne Gud grip inn i historia. Han bryt gjennom også i vår tid som har vendt han ryggen. Sjølv om gudstrua er blitt frustrert, og sekularisering har fortrengt Han.

Han inngår dåpspakt med menneske og lovar å verne og verje Kyrkja like til enden. Når vi lever i dette paktslivet, opnar mysteriet seg for eit menneske.

Dogmet om at Gud er treeinig er ikkje ei forklåring, forenkling eller forflating. Det vernar om mysteriet Gud, i Skrifta og i den apostoliske trua.

Vel møtt til messe sundag kl. 11.

Trøystaren i liv og død

«Lat no opp hjartet mitt med din Heilage Ande» bad klokkaren i den gamle norske klokkarbøna. ”Det åndelege” vert servert i mange og diffuse versjonar idag. Den ånd vi feirar i pinsa, er Guds Ande, tredje personen i Gud. Han som går ut frå Faderen og som vert tilbeden og æra saman med Faderen og Sonen og som har tala gjennom profetane.

«Det ånder himmelsk over støvet» seier Grundtvig. Guds Ande verkar overalt, i skaparverket og i Guds verdsstyre. Anden bles dit han vil – men det er i Kyrkja vi finn sjølve ”stormsenteret”. I Ordet, i sakramenta, i embete og tenester, i nådegåvene, i den innbyrdes kjærleiken. Der gir han oss Barnekårsanden som gjer at vi ikkje berre anar at der er ein Gud, men ropar: Abba, Far!

«Nu åpnes paradis på ny». Difor bed vi med styrke og forventing: Veni, Sancte Spiritus! “Kom, Heilage ande, fyll hjarto til dine truande!”

Vel møtt til messe sundag kl. 11.